بیست‌وهفتم شهریورماه، روز شعر و ادب فارسی و نیز روز بزرگداشت شهریار، فرصتی است برای بازخوانی میراث شاعران و ادیبانی که در روزگار معاصر، زبان فارسی را از گزند فراموشی و گسست از سنت ادبی آن پاس داشته‌اند.

محمدتقی بهار (1265-1330ش) واپسین شاعری است که در تاریخ ادب فارسی عنوان «ملک‌الشعرا» یافته است. بهار از برجسته‌ترین چهره‌های شعر و ادب فارسی در روزگار معاصر است که خود حلقه‌ای است میان سنت دیرپای شعر فارسی و ادبیات نوین ایران. سیدمحمدحسین بهجت تبریزی (1285-1367ش)، متخلص به شهریار، نیز از شاعران نام‌آشنای این دوره است که در شعر فارسی، جایگاهی ممتاز یافته و پیوندی زنده میان میراث کلاسیک و تجربه ادبی روزگار خود برقرار کرده است.
در این میان، نوشته بهار بر اشعار شهریارِ جوان، افزون بر ارزش ادبی و تاریخی، گواهی از نگاه یکی از بزرگان شعر و ادب فارسی به شاعری است که نسل پس از او را نمایندگی می‌کرد.
به‌مناسبت روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت شهریار، این نوشته را بازنشر می‌کنیم؛ به این امید که بازخوانی این دو نام و سخنْ دریچه‌ای باشد برای تأمل دوباره در تداوم و پویایی شعر و ادب فارسی.