یادداشت پیش رو به قلم شهریار بحرانی عضو گروه هنر انقلاب فرهنگستان هنر نگاشته شده و به مناسبت اربعین رهبر شهید انقلاب اسلامی آیت الله سید علی حسینی خامنه‌ای باز نشر می‌شود. در این یادداشت آمده است:

بزرگ مرد خدا، امام امت؛ آغازگر آخرالزمان و نجات بشریت

خداوندا؛ تو ولیِّ مائی و به نشانه «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا... »، ولایتت را بر زمین و زمان جاری کرده‌ای و «بَقِيَّتُ اللّهِ خَيْرٌ لَكُم» را از جانب خویش بر ما امام، ولیّ و هادی قرار داده‌ای. می‌دانیم که زمام امور دنیا به اذن تو، در دستان پُر قدرت اوست و ایشان برنامه‌ی ترا بدون ذره‌ای دخالت و تغییر، در دنیا اِعمال می‌فرمایند.
 
پروردگارا، دل‌های ما کوچک و ظرف وجودمان حقیر و تنگ است. با این ناتوانی در جسم و جان، از گذشت ایام و رُخدادهای عظیم، به التهاب می‌افتیم؛ و سؤال، بعدِ سؤال، که: 
چرا باید آن بزرگ مرد جهانِ اسلام، حضرت آیت خدا، امام امت، ولیّ فقیه زمانه‌ی ما را به نزد خود فراخوانی؟!
 
آیا به این دلیل است که دشمن ما شیطان، که فرصت خویش را رو به اتمام می‌بیند، برای کفران نعمت وجود این حریف قدرتمندش، قصد کرده تا «وَ لا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شاكِرين» محقق گردد؟!
 
خدایا؛ دردِ دوری از وجودش، وجودمان را به اندوه آکنده و ندیدن لبخند آرام‌بخشش، آرامش را از ما گرفته. آیا کوتاهی و قصوری سر زده و از «فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ» دور مانده‌ایم؟!
 
تو قوم ایرانی را با بشارت «يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَه» بار آوردی، عشقِ به آنها و عشقِ آنها به تو، و نیاز به ولایت را در دل‌هایشان تحکیم نمودی؛ حالا ولیّ مورد تأیید امام زمانشان را از ایشان می‌گیری؟ ای خدای عزیز و حکیم، چه حکمت والایی در این صحنه برای ما جاری ساخته‌ای؟!

 
پروردگارا؛ اگر «إِنَّ الشَّيْطانَ لِلإِنْسانِ عَدُوٌّ مُبين» هست، که هست، و آن ملعون بنی‌اسرائیل را به جایی رسانده که علی‌رغم هشدارت «أَلاّ تَتَّخِذُوا مِنْ دُوني وَكيلاً»، این معبودانِ شیطانی و جنّی را بجای تو وکیل گیرند، و پهنه‌ی زمین را به فسق و فساد بیالایند، حالا تو پروردگارا، قصد کرده‌ای که ماجرای «لَتُفْسِدُنَّ فِي اْلأَرْضِ مَرَّتَيْنِ» را عیان نمایی؟!

 
پروردگارا؛ تو پروردگار پرورش دهنده‌ای؛ پرورشی که مراحلی دارد، مقاطعی دارد. شاید دوران امام راحل، «يُجاهِدُونَ في سَبيلِ اللّهِ»، و زمانه‌ی امام شهید «لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِم»، بسر آمده است و تو برای گام دوم انقلاب و مرحله نهایی بعد  آماده‌مان می‌کنی؟ و ما آماده نبودیم؟ که باید شهادت بزرگ مرد میدانمان را رقم بزنی؟ آیا با این مصیبت است که می‌خواهی قلوب مرده‌مان را متوجه حیات جاودان رهبرمان کنی که: 
«وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا في سَبيلِ اللّهِ أَمْواتًا بَلْ أَحْياءٌ»؟  
او که نهایت رحمت و محبت به مخالفین و فریب‌خوردگان بود و جواب بدی‌هایشان را با خوبی جبران می‌کرد:  
«وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَة»! 
و با شهادتش، ندای رحمانیت خود را برای از جا ماندگانِ عالم با «وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظيمِ» حسینیِ تو یادمان می‌دهد؛ و بشریت را برای گام دوم به سوی ظهور مهیا می‌نماید که: ای کسانی که ایمان آورده‌اید، «كُونُوا أَنْصارَ اللّه». بیایید وارد صحنه تأییدات الهی گردید!  
ای پدر و مقتدای عزیزتر از جان، تو به خواسته‌ گرانبهایت که شهادت بود رسیدی که: «الَّذينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِم».  
تو خود را فدای راه خدا و سرانجام بشریت کردی، که نجات است، نجاتی شایسته که با ظهور منجی و ولیّ‌الله‌الاعظم  (عج) صورت خواهد گرفت.
 
اما چه کنیم؟ دلتنگ تو هستیم و دلتنگ تو می‌مانیم و غم دوریت را همواره در قلوبمان احساس می‌کنیم...


🌐 @razmedia_info